ShoutMix chat widget

まじこい:共通√01(Common) [04/20]

posted on 13 Sep 2009 18:20 by benitsuki in PC, Translate

         วันจันทร์ที่ 20 เมษายน ค.ศ.2009

 
        เวลาเจ็ดโมงครึ่ง ณ หอชิมัตซึห้อง 102
 

 

         ไอ้สิ่งน่าสะพรึงกลัวที่ไม่ว่าใครก็หนีไม่พ้นมันก็มาถึงจนได้!
 

         ชื่อของมันคือ"วันจันทร์"ยังไงล่ะ

 

         เช้าวันนี้ ฉันพึงสังวรเรื่องนี้กับตัวเองในขณะที่ยังงัวเงียอยู่ ก่อนที่จะรู้สึกตัวว่ามีมือของใครบางคนคร่อมตัวลงมาบนฟูกในเวลาต่อมา

 
        "อรุณสวัสดิ์ยามาโตะ แล้วก็รักนะ"
        ฉันที่รู้ตัวว่าจะถูกจูบเอาเสียง่ายๆฉันจึงยกมือขึ้นตั้งการ์ดเอาไว้ในทันที
         "อรุณสวัสดิ์มิยาโกะ ดีใจสำหรับความรู้สึกนะแต่ขอแค่เป็นเพื่อนกันเถอะ " 
          ".... โดนปฏิเสธซะแล้ว"
         "เสียดายจัง"
         "ไม่น่าเสียดายเฟ้ย อยู่ๆอย่ามาจูบกันง่ายๆได้มั้ยเนี่ย"
         "บางทีหัวใจของหญิงสาวมันก็ทำให้เป็นคนเรากลายเป็นนักล่าได้เหมือนกันนะ"


         "ตื่นซะทีดีกว่าเรา"
         ฉันทำเป็นไม่สนใจที่มิยาโกะพูดพลางผุดลุกขึ้นจากฟูก  

          "อาหารเช้าเตรียมเสร็จแล้วล่ะ"
            "รับทราบ"
         "จะตีความว่าตัวฉันเองเป็นอาหารเช้าก็ได้นะ"
          "ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้า หล่อนรีบออกไปเลยไป๊"
         "ฉันเตรียมชุดนักเรียนออกมาไว้ให้แล้วนะ"
         มิยาโกะบอกเขาก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป
          "ไม่ได้ขอให้ทำแท้ๆน้า แม่คนช่างเอาใจใส่นี่..."
         ฉันพูดกับตัวเองในขณะที่มองชุดนักเรียนถูกนำออกมาไว้อย่างเป็นระเบียบ
         "ไง ตื่นแล้วเหรอยามาโตะ"
 
 
        แม่สาวช่างเอาใจใส่ออกไป คราวนี้กลับมีหุ่นยนต์เข้ามาในห้องแทน
        "คุกกี้ นี่นายไขห้องเข้ามาตามใจชอบอีกแล้วนะ"
        "นายนั่นแหละผิดเองที่ไม่ยอมตื่นเช้าๆ"
        "โธ่ ไม่ไหวเลยน้าฟูกยับไปหมดเลยดูสิ"

        "ไม่ต้องจู้จี้จุกจิกแต่เช้าได้มั้ยเนี่ย"
        "ไหงพูดอย่างนั้นล่ะ! ผมพูดไปก็เพื่อตัวนายไม่ใช่หรือไงเล่า!"
        เจ้าหุ่นที่เริ่มน้ำโหขึ้นมาเริ่มทำการเปลี่ยนร่างตัวเอง
 
 
        "ถ้าเรื่องมากนักล่ะก็ เดี๋ยวพ่อเจื๋อนจริงๆด้วย"
        คุกกี้รูปแบบที่2หยิบเลเซอร์เบลดขึ้นเตรียมกวัดแกว่งเต็มที่

        "อย่าเปลี่ยนร่างกับเรื่องเล็กๆน้อยๆสิเฟ้ย! เจ้าหุ่นไฮเทคเกินความจำเป็นนี่!"

        มาถึงตรงนี้ก็ทิ้งเรื่องที่ทำไมหุ่นยนต์ที่สร้างจากวิทยาการล่าสุดของกลุ่มเงินทุนคุกิถึงมาอยู่ที่หอพักนักเรียนแบบนี้ได้เอาไว้ก่อนแล้วไปล้างหน้าล้างตาให้เรียบร้อยดีกว่า

        "เช้านี้อยากจะนอนต่อจนจวนเวลาแท้ๆน้า"
        ฉันบ่นกับตัวเองในขณะที่เปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมกับล้างหน้าเอาความรู้สึกสดชื่นกลับคืนมา ก่อนที่จะเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง
        "ฟูกนี่ฉันคนนี้จะเป็นคนพับเก็บให้อย่างเต็มกำลังเอง"
        เป็นเพราะผู้ผลิตหรือเปล่านะ ทำไมรู้สึกว่าเจ้าหุ่นนี่มันท่าทางอวดดีชะมัดเลยแฮะ
        "อรุณสวัสดิ์จ๊ะ ยาด้ง คาริน"
        แล้วฉันก็ไม่ลืมที่จะทักทายปูเสฉวนที่เลี้ยงเอาไว้ก่อนออกจากห้อง 
 
 
 
 
 
 
 

        เมื่อออกมาถึงระเบียงฉันก็ได้กลิ่นหอมของอาหารเช้าที่คุ้นเคยลอยฉุยมาแต่ไกล สำหรับหอนี้จะมีผู้หญิงที่ชื่อว่าชิมัตซึ เรย์โกะมาทำมื้อเช้าและมื้อเย็นให้ทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ซึ่งผู้หญิงที่มีเสน่ห์ของความเป็นเพศแม่สูงขนาดนี้ แค่คุณเลื่อนลงไปอีกสักนิดก็ได้เห็นแล้วล่ะ

        "อ้าวยามาโตะจัง อรุณสวัสดิ์จ๊ะ!"

 

 
 

        "อรุณสวัสดิ์ครับ วันนี้ก็ยังสวยตามชื่อ(1)เหมือนเดิมเลยนะครับเนี่ย"
        "ต๊ายเป็นเด็กดีจริงๆเลยนะเรา เดี๋ยวป้าจะเพิ่มไข่ในอาหารเช้าให้นะ"
        "เอ้า มิยาโกะจังก็ลองยอป้าดูบ้างสิ"
        เรย์โกะหันไปทักมิยาโกะที่เดินผ่านมา

       ".... ก็ไม่เห็นมีอะไรนี่คะ"
        "ตอบแบบนี้นี่เธอเป็นไอดอลนักแสดง(2)ที่ไหนรึไงกัน"
        "มุกนั้นมันเก่าเกินไปแล้วค่ะ"
        "อะไรนะยัยหนูนี่ ว่าฉันแก่งั้นเรอะ!!"
        "อ้า กินข้าวๆ"

        ฉันเดินหลบความวุ่นวายมาที่ห้องทานข้าวที่ปกติใช้เป็นทั้งครัวและห้องนั่งเล่นในห้องเดียวกัน บนโต๊ะทานข้าวเต็มไปด้วยอาหารเช้าแบบญี่ปุ่นไม่ว่าจะเป็นข้าวสวยและนัตโตะพร้อมผักดอง แล้วยังมีซุปมิโซะที่ใส่หอยเยอะพิเศษพร้อมด้วยผักขมเป็นเครื่องเคียงวางเรียงกันอยู่
        "มื้อเช้าต้องกินให้อิ่มไว้ก่อนล่ะนะ"
        เรย์โกะย้ำเสียงหนัก
        "อย่างที่เรย์โกะซังพูดนั่นแหละ มื้อเช้าเป็นรากฐานสำคัญของการใช้ชีวิตนะ"
        คุ้กกี้2ก็ยังคงย้ำเพิ่มด้วยท่าทางอวดดีอีกเช่นเคย
        "อะ... อะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ!!"
        "อะ อรุณสวัสดิ์!?"
        เสียงทักทายอย่างเต็มเสียงของเด็กสาวที่อยู่ๆก็ดังขึ้นทำเอาฉันสะดุ้งตกใจ ไม่รู้ว่าน้องปีหนึ่งคนนี้คิดอะไรของเขาอยู่

       ย้อนกลับไปในช่วงที่ซากุระยังบานอยู่ ตอนพิธีเปิดการศึกษาที่ฉันรับหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่นำทางนักเรียนใหม่ก็เหมือนกัน
        "ถนนทางนี้ไม่ค่อยมีคนผ่านมาเลยแฮะ น่าเบื่อชะมัด"
        "อือ ว่าแต่อากาศดีชะมัดเลย ซากุระก็บานสะพรั่งซะด้วยสิ"
        ตึ่กๆๆๆๆ
        พลั่ก!
        "!?อุก"
        ในขณะที่กำลังกินลมชมวิวอยู่เพลินๆนั่นเองก็บังเอิญชนกับใครบางคนที่วิ่งมาเข้า สำหรับตัวฉันเองแค่เสียการทรงตัวเล็กน้อย ส่วนคู่กรณีน่ะเหรอ...
        "ท่าหมุนทรงตัวกลับหลัง!"
        ดูเหมือนดาเมจจะเป็น0ด้วยการชันเข่าทรงตัวอย่างสวยงาม การกระแทกกันเมื่อกี้เลยดูเหมือนจะทำให้กระเป๋าของอีกฝ่ายกระเด็นหล่นไป
         ขณะที่ฉันกำลังคิดจะเก็บขึ้นมาให้นั้นเอง....
        "ขะขะขะขะขะ ขอโทษด้วยค่ะ!"


        น่ารัก... ดูเหมาะกับผมยาวสีดำนั่นมากจริงๆ

       
"พะ พอดี... ฉัน...ระ รีบ... เอ่อ.."
        ท่าทางจะกำลังลนอยู่แฮะ
        "ยังเหลือเวลาอีกเยอะกว่าจะเริ่มพิธีเปิด ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้น่า"
        "ไม่หรอกค่ะ คือคิดว่าเป็นนักเรียนใหม่ยังไงก็น่าจะมาให้เร็วไว้ก่อนน่ะค่ะ.. อว๊า! เผลอใช้คำปฏิเสธอย่างไม่หรอกกับรุ่นพี่ไปซะแล้วสิ!!"
        "เอ้านี่ กระเป๋าแล้วก็ที่ห้อยมือถือ"
        ฉันเก็บกระเป๋าพร้อมกับที่ห้อยมือถือที่ห้อยมาสคอตม้าส่งให้เธอ
        "อะ... ขะ... ขะ... ขอบคุณที่อุตส่าห์เก็บให้มากๆค่ะ!"

       
ไหงจ้องกลับมาเหี้ยมอย่างงั้นล่ะ!? ฟังจากน้ำเสียงแล้วท่าทางจะยังเกร็งอยู่ด้วยเหมือนกันล่ะมั้ง
        ในตอนนั้นเองที่ฉันเริ่มสังเกตเห็นดาบ?ที่เด็กสาวโอบเอาไว้

       
"ที่อยู่ในมือนั่นหรือว่าจะเป็น... ดาบเหรอ? ซามูไรซอร์ด?"
        "ใช่ค่ะ"

        ถึงจะตอบกลับฉะฉานแบบนั้นก็เถอะนะ... แต่ที่คือ'นอกเขตโรงเรียนคาวาคามิ'และฉันเองก็ไม่ได้รับการแจ้งว่ามาว่ามีคนที่พกอาวุธอยู่หรือจะเข้ามาเลยสักนิด
     "ฮัลโหล ที่นี่พอยท์23 ครับผมไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติครับออกจะน่าเบื่อด้วยซ้ำไป ขอจบการรายงานสถานการณ์ปัจจุบันเท่านี้ครับ"

        "เอ๋?"
        "โทษทีนะ โทรไปรายงายสถานการณ์ปัจจุบันหน่อยน่ะ พอดีว่าฉันเป็นเจ้าหน้าที่นำทาง นี่ไงติดปลอกแขนอยู่เนี่ย"
         ปากอธิบายส่วนสายตานั้นลงไปอยู่ใต้กระโปรงของเธอเรียบร้อย
        "ยะ อย่างงั้นหรอกเหรอคะ"
         ในขณะที่ฉันกำลังซูมอัพชุดชั้นในสีเขียวอ่อนนั้นเอง คุณตำรวจคนหนึ่งก็มาถึงที่เกิดเหตุ
         "เจอแล้วๆ นี่เธอ รู้กฎหมายการพกอาวุธโดยไม่ได้รับอนุญาตสินะ"
         "เอ๊ะ?"
         "เอ้า มาด้วยกันหน่อยสิ"
         "อุหวาๆๆๆๆ!?"
         "เขาว่าถ้ารายงานว่าไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติน่ะหมายถึงมีเหตุการณ์น่ะนะ"
         ของแบบนี้มันต้องมีเตี้ยมกันไว้อยู่แล้วเผื่อมีเหตุการณ์ฉุกเฉินขึ้นมาจริงๆล่ะนะ ขอบคุณสำหรับอาหารตา(กกน.) น่ารักดีแท้ๆน้า ฉันนึกเสียดายขึ้นมาน้อยๆก่อนที่จะมุ่งหน้ากลับไปยังโรงเรียน

         "..... ได้เวลาเริ่มพิธีซะทีแล้วมั้ง"    
          ตึ่กๆๆๆๆ
         "ฮั่ก... แฮ่ก... แฮ่ก... ขะ... ขออภัยด้วยค่ะ!"
         กลับมาแล้วแฮะ... แถมดาบก็ยังอยู่ดีด้วยสิ

         "คะ คือว่า เจ้าหน้าที่ตำรวจเขาบอกมาว่าผิดกฎหมายพกอาวุธ...  แต่ดาบเล่มนี้ท่านพ่อได้รับอนุญาตให้พกได้อย่างเป็นทางการแล้วเลยไม่มีปัญญาอะไร..."
         ดาบได้รับอนุญาตแล้วหรอกเหรอ จริงๆเลยน้านี่ขนาดหมดหน้าที่กันไปหมดแล้วเรายังไม่รู้เรื่องกันเลยนะ ฉันคิดกับตัวเองในขณะที่มองรุ่นน้องตรงหน้าลนลานชี้แจงแถลงความ
         "ตรวจสอบแล้วไม่มีปัญหาอะไร แล้วก็เป็นนักเรียนใหม่ของที่นี่แน่นอนด้วย"
         ตำรวจคนเมื่อกี้ก็ตามมาด้วยแฮะ
        "